Persoonlijke resultaten
Verslag: Razende Reporter en teamleider Onno Kooy Lukas schreef de verslagen van het eerste van DBC altijd vóór de wedstrijd. Het leek mij handig dat hij dat dit seizoen bleef doen, want een beetje voorkennis is mooi meegenomen. Vanuit zijn chaletje in Frankrijk was hij akkoord gegaan met dit voor mij prettige idee. Maar ja, ondergedoken bij de Fransen . . . die nu eenmaal meer grote schrijvers dan grote werken hebben . . . kan je ook van Lukas geen verslagje verwachten. De tweede tegenslag was het niet kunnen spelen van Henk Dissel. Ten opzichte van vorig seizoen begin je zo’n eerste wedstrijd toch met twee topborden minder. En zoals sinds mensenheugenis zijn er dan van die teamgenoten die meteen tegen degradatie gaan schaken, sommige gaan voor handhaving en een enkeling en ik gaan voor het kampioenschap. Verder zijn er echter alleen maar positieve zaken te melden. Namelijk, Ben van der Laan is na een ‘sabbatical rookverlof-year ‘ weer terug, Frank Dujardin verzekerde zich door zijn onophoudelijke geweldige schaakprestaties van een plek in het eerste, in de persoon van Henk Kuyer hebben wij al jaren verreweg de sterkste invaller van de gehele SGS competitie en de rest van het team is een jaar ouder. Thijs speelde vooruit tegen een opkomend talent. Via de tamtam begreep ik dat Thijs heel goed stond, de winnende weg niet zag en nog remise wist te maken. We begonnen de avond dus met z’n zevenen en een tussenstand van ½ - ½. Die tussenstand bleef maar heel even. Henk Kuyer lag, met de volle winst op zak, volgens mij al om 20.30u thuis op de bank naar de eerste film van de avond te kijken. Ook Frank had dat kunnen doen, maar bleef rond de borden genieten van zijn uiterst korte en succesvolle debuut. Dat was dus een mooi snel tussenstandje van 2½ - ½. Maarrr . . . de rest van de borden gaven niet het geruststellende beeld van een grote overwinning. Paul en Dick stonden slecht, Ernst zag zijn goede stelling na een positionele fout in een erg moeilijk eindspel veranderen, Ben stond erg lekker en zelf was ik met een Marshall Aanval bezig. “. . . Een uur na dit bericht las de president een onderschept bericht waarin stond dat om 22:30 een officiële oorlogsverklaring aan Amerika moest worden overhandigd. Echter, details over de plaats en tijd van een aanval door Japanse strijdkrachten werden hier niet in vermeld. Als reactie hierop gaf Marshall opdracht aan de Pacifische vloot om extra alert te zijn. . . . “ Ongelooflijk hoe je in je partij kunt opgaan! Gelukkig duurt een eeuwigheid niet altijd zo lang als je denkt, want er stond inmiddels een tussenstand van 2½ - 2½ op het scorebord. Dick en Ernst wisten het tij helaas niet te keren. Ondertussen begonnen we al een beetje in de tijdnoodfase te geraken. Mijn tegenstander, die een eerder remiseaanbod geheel terecht niet mocht aannemen, begon opeens een soort ‘ik wil wel remise hóór’ zetjes te doen . . . en ik zag geen enkele reden om het aanbod te weigeren. Twee minuten later wel! Paternotte liet even fijntjes zien hoe ik vrij eenvoudig en veilig op winst had kunnen spelen. Goed . . . 3 – 3 dus. En wat was er weer een heerlijke apotheose!! . . . even heel kort . . . Paul weet z’n partij op de enige echte “Grand Petit” manier toch nog te winnen en Ben vond de enige echte winnende zet niet op tijd. En zo werd het een rechtvaardige uitslag. Maar rechtvaardig en gelukkig gaan helaas niet samen. |
